Afscheid nemen
Er zijn verliesprocessen waar we zelf nauwelijks bij stilstaan (gezondheid, kinderen
de deur uit e.d.) en er zijn processen welke vaak levenslang en in stilte worden
gedragen (de niet gekregen partner, niet vervulde kinderwens e.d).
Veel processen die met ‘verlies’ te maken hebben,
vertonen als overeenkomst dat ze vaak alleen doorstaan worden. Terwijl toch
veel ven deze processen een groot verdriet betekenen en een scala aan gevoelens
oproepen; zekerheden en levensovertuigingen gaan wankelen en dat kan angst
oproepen. Dat heeft gevolgen voor het lichaam. Angst hangt samen met het gevoel
van gescheiden, afgesneden zijn, met een gevoel van onzekerheid, je bevindt
je niet meer in een samenhangend geheel. Er is angst voor de toekomst, angst
voor het bestaan. Je wordt op jezelf terug geworpen, je hebt moeten loslaten
en dat doet onnoemelijk veel pijn. Vaak is er sprake van een fysieke uitputting
en vechten tegen angst kan verder uitputten. Van belang is om de aanwezige
angst onder ogen te zien.
Aan de andere kant valt er ook veel geestkracht te zien bij een
ernstig ziekte en rouwproces; grote helderheid in het regelen van allerlei
zaken en de enorme liefdesenergie die aanwezig is.
Voor wie?
Voor diegene die:
- van een dierbare afscheid hebben moeten nemen
- een echtscheiding willen verwerken
- afscheid heeft moeten nemen van de gezondheid; bewegingsvrijheid
- afscheid moest nemen van werk en of inkomen
- een gewijzigd of niet uitgekomen gezinsverband.
Erkennen van rouw
Wanneer de eerste schok enigszins afneemt en u zich als rouwende wat
sterker voelt, is het innerlijke proces nog lang niet ten einde. Zo kan bijvoorbeeld
een herinnering aan de overledenen u nog als een mokerslag treffen, of u krijgt
het gevoel dat iedere stap vooruit u verder van hem/haar vandaan brengt, In deze
periode praat de omgeving over ‘het moeten loslaten…’. Voor
verwerking is het van belang dat u zich juist dan in uw rouwproces opnieuw verbindt
met de gestorvene. Verwerken is niet loslaten, verwerken is om te komen tot een
andere vorm van samenzijn; een verbinding in vrijheid, welke het loslaten in
zich draagt. In dialoog met de gestorvene, welke ook na de dood doorgaat komt
u (op een andere manier) dichtbij de gestorvene.
Steeds opnieuw weer contact maken met wat
zo moeilijk, zo pijnlijk is. Maar inmiddels weet u dat
na de nacht weer de dag zal komen, al zal u wel het gevoel
hebben gehad dat u, in perioden, lang in die donkere nacht
verbleef.
Ondersteuning
In mijn praktijk werk ik nu ruim tien jaar lang met cliënten
aan hun uiteenlopende processen, processen waarin rouw;
het verwerken vaak diepe pijn en ‘aanvaarden’ een
essentiële plaats in neemt. In onze samenleving vinden
we het vaak moeilijk emoties te uiten; tanden op elkaar
en geen tranen laten zien. Ook bij een groot verdriet als
het overlijden van een naaste of onze echtscheiding vertonen
we veelal gedrag dat we aanpassen aan omgeving. Op
die momenten het beste gedrag wat de nabestaande weet te
kiezen. Maar voor het verwerken van diepe pijn is het wezenlijk
onze emoties te uiten en er gehoor over te vinden. Het
zetten van de stap naar externe hulp betekent dan ook voor
allen die hem zetten een opluchting; zij ervaren wat het
is een eigen plek te hebben voor het mogen voelen en verder
verdiepen van emoties die het verlies betreffen.
Behandelingen
Een behandeling duurt in de regel anderhalf uur het intakegesprek
een uur. De duur van de behandeling varieert sterk, deze
is afhankelijk uw hulpvraag en situatie.
 |
